شعرت بالصدمه عندما وجدت سلمى زوجه يحيي هى الطبيبه المعالجه.
هتفت رانسي بصدمه: سلمى.
نهضت سلمى عن مقعدها وهي تنظر لرانسي بذهول: رانسى انتى إللى منة حكتلي عنها؟
انهمرت دموعها ثم ركضت تغادر تلك الغرفه، واياد مازال واقفا لم يستعب ماذا يحدث، لحق بها علي الفور وهو يهتف باسمها مناديا.
اياد: رانسى استنى، رانسى، انا مش فاهم حاجة، فى اية؟ انتى تعرفيها؟
نظرت له بغضب وهمست من بين دموعها:
دى مرات يحيى، هى دى الدكتورة اللى عاوزها تعالجنى؟ دى كمان أوجعتنى ومش كانت قبلانى فى بيتها، ولو ماما مش تعبت وعرفت انها فى المستشفى وسبت بيت يحيى كنت هسيبة بردو، عشان الكل رفض وجودى، حتى اهلى عاوزني احكى لدى وجعى. دى آخر حد ممكن يخفف عنى، لية جبتنى هنا دلوقتى؟ عرفت انا جوايا اية؟ كدة انا اتعريت قدامها لية؟ حرام عليك. انا رافضة اتكلم مع حد، انا كويسة، سبونى فى حالى بقى. مش دة طبيعى؟ وانا مراتك، خلاص انا بقيت كويسة، طلقنى بقى ولا مش طلقنى، مش يهمنى، انا خلاص…. يتبع للجزء الرابع.
